12/02/2026
यहाँ एउटा दुखले भरिएको कथा प्रस्तुत छ —
अधुरो सपनाको घर
पोखराको किनारमा, फेवा तालको छेउमा एउटा सानो घर थियो। त्यही घरमा बस्ने गर्थिन् माया — नाम जस्तै मायालु, तर भाग्यले भने सधैं कठोर व्यवहार गर्ने।
मायाका बुबा माछा मारेर गुजारा चलाउनुहुन्थ्यो। आमा बिरामी थिइन्। सानो भाइ स्कूल जान्थ्यो। घरको सबै जिम्मेवारी मायाको काँधमा थियो। बिहानै उठेर अरूका घरमा भाँडा माझ्ने, लुगा धुने, अनि साँझ फर्केर आमाको स्याहार गर्ने — यही थियो उनको दिनचर्या।
तर मायाको मनमा एउटा ठूलो सपना थियो — पढेर नर्स बन्ने। बिरामी आमालाई हेर्दा उनी सोच्थिन्, “एक दिन म आफैँ उपचार गर्नेछु, अरूको पीडा कम गर्नेछु।”
एक दिन अचानक उनका बुबा तालमा डुङ्गा पल्टिएर फर्किएनन्। त्यो दिनदेखि घरमा झन् अन्धकार छायो। ऋण बढ्दै गयो। स्कूल जाने भाइलाई पनि पढाइ छोड्नुपर्यो। मायाले आफ्नो सपना मुटुभित्रै गाडेर अझ धेरै काम गर्न थालिन्।
समय बित्दै गयो। आमाको रोग झन् बढ्यो। अस्पताल लैजान पैसा थिएन। मायाले गहना बेचिन्, आफूसँग भएका थोरै कपडा बेचिन्, तर उपचार अधुरै रह्यो। एक वर्ष नबित्दै आमाले पनि संसार छोडिन्।
त्यो रात माया एक्लै आँगनमा बसेर धेरै बेरसम्म आकाश हेर्दै रोइरहिन्। उनलाई लाग्यो — सपना देख्नु नै गल्ती थियो कि?
केही दिनपछि भाइ रोजगारी खोज्न काठमाडौँतिर लाग्यो। माया भने त्यही सानो घरमा एक्लै बसिन्। फेवा तालको छाल जस्तै उनको मन पनि कहिले शान्त, कहिले आँधीबेहरीले भरिएको।
तर कथा यतिमै टुंगिँदैन।
आमाको सम्झनाले उनलाई फेरि उठ्न सिकायो। मायाले सानो क्लिनिकमा सहायकको काम पाइन्। काम गर्दै–गर्दै उनले फेरि पढ्न थालिन्। आँसु सुक्दै गए, तर घाउको दाग कहिल्यै मेटिएन।
आज पनि जब उनी बिरामीको हात समाउँछिन्, उनको आफ्नै विगत सम्झना आउँछ। उनी थाहा पाउँछिन् — दुखले उनलाई तोडेन, बरु बलियो बनायो।
फेवा तालको छेउको त्यो सानो घर अझै उभिएको छ।
अधुरा सपनाहरू कहिलेकाहीँ ढिलो गरी पूरा हुन्छन् — तर ती पूरा हुँदा, आँसुको मूल्य सबैभन्दा गहिरो हुन्छ।🥲
