15/09/2026
🏡 ຄວນຕັ້ງລາຄາເພື່ອຕໍ່ລອງໄວ້ເທົ່າໃດ❓️
ບວກຫຼາຍ ຈະຂາຍໄດ້ລາຄາສູງຂຶ້ນແທ້ບໍ❓️
ເວລາເຈົ້າຂອງຕ້ອງການຂາຍເຮືອນ ຫຼື ທີ່ດິນ ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ມັກເກີດຂຶ້ນຄື:
“ຖ້າຢາກຂາຍ 200,000 USD ກໍປະກາດ 220,000 USD ໄວ້ກ່ອນ ເວລາລູກຄ້າຕໍ່ລາຄາ ກໍຄ່ອຍຫຼຸດລົງມາ.”
ແນວຄິດນີ້ບໍ່ໄດ້ຜິດ.
ເພາະໃນການຊື້ຂາຍອະສັງຫາ ລາຄາປະກາດ ແລະ ລາຄາທີ່ຕົກລົງຊື້ຂາຍຈິງ ສາມາດເປັນຄົນລະຕົວເລກໄດ້.
ແຕ່ຄຳຖາມສຳຄັນຄື:
ຖ້າບວກລາຄາເຜື່ອຕໍ່ລອງຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາຂາຍໄດ້ລາຄາສູງຂຶ້ນແທ້ບໍ? ຄຳຕອບຄື ບໍ່ສະເໝີໄປ.
───
🔹 1. ກ່ອນຈະຕັ້ງລາຄາ ຕ້ອງແຍກ 3 ລາຄານີ້ໃຫ້ອອກ
ໃນການຂາຍອະສັງຫາ ມີຕົວເລກ 3 ຢ່າງທີ່ບໍ່ຄວນເອົາມາປົນກັນ.
1. ລາຄາທີ່ເຈົ້າຂອງຢາກໄດ້
ແມ່ນລາຄາທີ່ເຈົ້າຂອງພໍໃຈຈະຂາຍ ຫຼື ເປັນເງິນຈຳນວນທີ່ຕ້ອງການໄດ້ຮັບ.
2. ລາຄາປະກາດ
ແມ່ນຕົວເລກທີ່ຜູ້ຊື້ເຫັນຢູ່ໃນ Facebook, TikTok, ປ້າຍຂາຍ ຫຼື ຊ່ອງທາງການຕະຫຼາດອື່ນໆ.
3. ລາຄາທີ່ຊື້ຂາຍໄດ້ຈິງ
ນີ້ແມ່ນລາຄາທີ່ຜູ້ຊື້ ແລະ ຜູ້ຂາຍຕົກລົງກັນໄດ້ສຸດທ້າຍສາມລາຄານີ້ອາດຈະໃກ້ກັນ ຫຼື ຫ່າງກັນຫຼາຍກໍໄດ້ , ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາບໍ່ຄວນເຫັນທີ່ດິນຕອນຂ້າງໆປະກາດ 300 USD/ຕາແມັດ ແລ້ວສະຫຼຸບທັນທີວ່າທີ່ດິນໃນບໍລິເວນນັ້ນ “ຂາຍໄດ້” 300 USD/ຕາແມັດ ເພາະຄຳວ່າ “ປະກາດຂາຍ” ບໍ່ເທົ່າກັບ “ຂາຍໄດ້ແລ້ວ”.
───
🔹 2. ເປັນຫຍັງຄົນຈຶ່ງມັກບວກລາຄາໄວ້ກ່ອນ?
ເຫດຜົນໜຶ່ງຄື ຜູ້ຂາຍຮູ້ວ່າຜູ້ຊື້ອາດຈະຕໍ່ລາຄາ
ຖ້າຢາກໄດ້ 200,000 USD ແລ້ວປະກາດ 200,000 USD ພໍດີ ເມື່ອຜູ້ຊື້ຂໍຫຼຸດ ເຈົ້າຂອງກໍອາດຮູ້ສຶກວ່າລາຄາຕ່ຳກວ່າເປົ້າໝາຍ.
ຈຶ່ງເກີດການບວກລາຄາໄວ້ກ່ອນ ໃນຫຼັກການ ນີ້ສາມາດເປັນກົນລະຍຸດການເຈລະຈາໄດ້ ແຕ່ບັນຫາຈະເລີ່ມຂຶ້ນ ເມື່ອ “ລາຄາເພື່ອຕໍ່” ສູງຈົນຫ່າງຈາກລະດັບທີ່ຕະຫຼາດຮັບໄດ້.
───
🔹 3. ລາຄາທຳອິດທີ່ຜູ້ຊື້ເຫັນ ມີຜົນຕໍ່ຄວາມຄິດ
ໃນພຶດຕິກຳສາດ ມີແນວຄິດທີ່ເອີ້ນວ່າ Anchoring Effect.
ເວົ້າແບບງ່າຍໆຄື:
ຕົວເລກທຳອິດທີ່ເຮົາເຫັນ ສາມາດກາຍເປັນຈຸດອ້າງອີງໃນຄວາມຄິດ.
ຖ້າທີ່ດິນຕອນໜຶ່ງປະກາດ 220,000 USD ຕົວເລກ 220,000 USD ອາດກາຍເປັນຈຸດເລີ່ມທີ່ຜູ້ຊື້ນຳໄປຄິດ ແລະ ຕໍ່ລອງ
ນີ້ເປັນເຫດຜົນໜຶ່ງວ່າ ເປັນຫຍັງລາຄາປະກາດຈຶ່ງສຳຄັນ.
ແຕ່ Anchoring Effect ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ: ຍິ່ງຕັ້ງສູງ ຍິ່ງຂາຍໄດ້ສູງ ເພາະຜູ້ຊື້ບໍ່ໄດ້ເຫັນຊັບຂອງເຮົາພຽງຢ່າງດຽວ.
───
🔹 4. ຜູ້ຊື້ຍຸກນີ້ມີ “ຕົວປຽບທຽບ”
ສົມມຸດຜູ້ຊື້ກຳລັງຫາທີ່ດິນຢູ່ເຂດດຽວກັນ.
ເຂົາອາດເຫັນ:
ຕອນA — 190,000 USD
ຕອນ B — 205,000 USD
ຕອນ C — 210,000 USD
ດິນຂອງເຮົາ — 250,000 USD
ຖ້າຂະໜາດ, ທຳເລ, ທາງເຂົ້າ, ເອກະສານ ແລະ ສັກກະຍະພາບບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກສາມຕອນທຳອິດຫຼາຍ ລາຄາ 250,000 USD ຈະຕ້ອງມີເຫດຜົນຮອງຮັບ.
ບໍ່ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຊື້ອາດບໍ່ເຂົ້າມາຕໍ່ລອງເລີຍ ລາວອາດຈະຂ້າມໄປເບິ່ງຕອນ A, B ຫຼື C ກ່ອນ , ນີ້ແມ່ນຈຸດທີ່ສຳຄັນຫຼາຍ:
ການຕໍ່ລອງຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້ ກໍຕໍ່ເມື່ອຜູ້ຊື້ຍັງສົນໃຈຊັບຂອງເຮົາ.
───
🔹 5. ຂໍ້ມູນຈາກຕະຫຼາດຈິງບອກຫຍັງເຮົາ?
ມີການສຶກສາຕະຫຼາດທີ່ຢູ່ອາໄສໃນນະຄອນຈາກາຕາ ປະເທດອິນໂດເນເຊຍ ໂດຍນຳລາຄາປະກາດມາປຽບທຽບກັບລາຄາທຸລະກຳຈິງຂອງອະສັງຫາ 331 ລາຍການ ຜົນການສຶກສາພົບວ່າ ໂດຍສະເລ່ຍ ລາຄາປະກາດສູງກວ່າລາຄາທຸລະກຳຈິງປະມານ 6%
ຂະນະທີ່ຄ່າປັບທີ່ຜູ້ປະເມີນລາຄາໃນແບບສອບຖາມໃຊ້ ສະເລ່ຍຢູ່ປະມານ 14% , ຂໍ້ມູນນີ້ມີປະໂຫຍດ ແຕ່ຕ້ອງໃຊ້ໃຫ້ຖືກ ມັນ ບໍ່ໄດ້ບອກວ່າ ຄົນລາວຄວນບວກລາຄາ 6% ເພາະເປັນການສຶກສາຂອງຕະຫຼາດຈາກາຕາ ແລະ ແຕ່ລະຕະຫຼາດມີພຶດຕິກຳການຊື້ຂາຍຕ່າງກັນ ສິ່ງທີ່ເຮົາຄວນຮຽນຮູ້ຈາກມັນຄື:
Asking Price ≠ Transaction Price
ຫຼື
ລາຄາປະກາດ ≠ ລາຄາທີ່ຂາຍໄດ້ຈິງ
───
🔹 6. ຖ້າບວກລາຄາສູງເກີນໄປ ອາດເກີດຫຍັງ?
ບັນຫາບໍ່ແມ່ນພຽງ “ຂາຍບໍ່ໄດ້”.
ມັນອາດກະທົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນທາງ
ຜູ້ຊື້ບາງຄົນອາດບໍ່ກົດເບິ່ງ.
ບາງຄົນອາດບໍ່ຖາມລາຍລະອຽດ.
ບາງຄົນອາດບໍ່ນັດເບິ່ງຊັບ.
ແລະ ບາງຄົນອາດສົນໃຈຫຼາຍ ແຕ່ເມື່ອເຫັນລາຄາແລ້ວຄິດວ່າ:
“ ຫ່າງຈາກງົບເຮົາຫຼາຍເກີນໄປ ຄົງຕໍ່ບໍ່ໄດ້ ” ຈຶ່ງບໍ່ເລີ່ມເຈລະຈາ.
───
🔹 7. ແຕ່ຕັ້ງລາຄາຕ່ຳເກີນໄປ ກໍບໍ່ແມ່ນຄຳຕອບ
ອີກດ້ານໜຶ່ງ ການຢ້ານວ່າລາຄາຈະສູງ ແລ້ວຕັ້ງຕ່ຳເກີນໄປ ກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເປັນກົນລະຍຸດທີ່ດີສະເໝີໄປ ຖ້າຊັບມີຄຸນຄ່າສູງ ທຳເລດີ, ໜ້າດິນດີ, ທາງເຂົ້າດີ, ເອກະສານຊັດເຈນ ຫຼື ມີສັກກະຍະພາບພັດທະນາທີ່ດີ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກນຳມາພິຈາລະນາໃນລາຄາ.
ດັ່ງນັ້ນ ເປົ້າໝາຍບໍ່ແມ່ນ:
“ຕັ້ງໃຫ້ຖືກທີ່ສຸດ”
ຫຼື
“ຕັ້ງໃຫ້ແພງທີ່ສຸດ”
ແຕ່ແມ່ນ:
“ຕັ້ງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບມູນຄ່າ ແລະ ສະພາບຕະຫຼາດ.”
───
🔹 8. ແລ້ວຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າ ຄວນເຜື່ອຕໍ່ລອງເທົ່າໃດ?
ບໍ່ມີຕົວເລກດຽວທີ່ໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກຊັບ.
ກ່ອນກຳນົດລາຄາ ຄວນເບິ່ງຢ່າງໜ້ອຍ:
• ລາຄາຂອງຊັບໃກ້ຄຽງ
• ຖ້າມີຂໍ້ມູນ ຄວນເບິ່ງລາຄາທີ່ຊື້ຂາຍສຳເລັດ ບໍ່ແມ່ນເບິ່ງແຕ່ລາຄາປະກາດ
• ຂະໜາດ ແລະ ຮູບຊົງຂອງດິນ
• ໜ້າດິນ
• ທາງເຂົ້າ–ອອກ
• ເອກະສານ
• ສິ່ງແວດລ້ອມ
• ສັກກະຍະພາບໃນການນຳໄປໃຊ້
• Demand ຂອງຜູ້ຊື້ໃນເຂດນັ້ນ
• ແລະ ຄວາມຮີບຮ້ອນຂອງເຈົ້າຂອງໃນການຂາຍ
ເມື່ອຮູ້ປັດໃຈເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງຄ່ອຍກັບມາຖາມວ່າ:
“ຈາກລາຄາທີ່ຕະຫຼາດມີໂອກາດຮັບໄດ້ ເຮົາຄວນເຫຼືອພື້ນທີ່ໃຫ້ຕໍ່ລອງອີກເທົ່າໃດ?”
ຄຳຖາມນີ້ອາດມີປະໂຫຍດກວ່າການຖາມວ່າ:
“ຄວນບວກ 5%, 10% ຫຼື 20%?”
───
🔹 9. ຕົວຢ່າງໃຫ້ເຫັນພາບ
ສົມມຸດວ່າ ຫຼັງຈາກປຽບທຽບຫຼາຍປັດໃຈແລ້ວ ພົບວ່າຊັບໜຶ່ງມີໂອກາດຊື້ຂາຍປະມານ 200,000 USD.
ຖ້າປະກາດ 210,000–215,000 USD ລາຄາອາດຍັງຢູ່ໃນລະດັບທີ່ຜູ້ຊື້ບາງກຸ່ມພ້ອມເຂົ້າມາລົມ ແຕ່ຖ້າປະກາດ 250,000 USD ພຽງເພາະຄິດວ່າ “ລູກຄ້າຕໍ່ແນ່ນອນ” ສ່ວນຕ່າງ 50,000 USD ນັ້ນຕ້ອງມີເຫດຜົນຮອງຮັບ, ຖ້າບໍ່ມີ ລາຄາທີ່ເຮົາເພື່ອໄວ້ສຳລັບ “ການຕໍ່ລອງ” ອາດກາຍເປັນລາຄາທີ່ ກັ້ນຜູ້ຊື້ອອກໄປກ່ອນຈະໄດ້ຕໍ່ລອງ.
───
📌 ສະຫຼຸບ
ການບວກລາຄາເພື່ອເຜື່ອຕໍ່ລອງ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຜິດ.
ລາຄາຕັ້ງຕົ້ນສາມາດມີຜົນຕໍ່ການຮັບຮູ້ ແລະ ການເຈລະຈາຂອງຜູ້ຊື້.
ແຕ່ບໍ່ຄວນສະຫຼຸບວ່າ:
ຍິ່ງບວກຫຼາຍ = ຍິ່ງຂາຍໄດ້ລາຄາສູງ
ເພາະລາຄາປະກາດມີ 2 ໜ້າທີ່ພ້ອມກັນ:
ໜຶ່ງ — ເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງການຕໍ່ລອງ
ແລະ
ສອງ — ເປັນຕົວເລກທີ່ຜູ້ຊື້ໃຊ້ຕັດສິນໃຈວ່າ ຈະສົນໃຈຊັບນີ້ຕໍ່ຫຼືບໍ່.
ຖ້າຕັ້ງຕ່ຳເກີນໄປ ເຮົາອາດເສຍໂອກາດດ້ານລາຄາ ແຕ່ຖ້າຕັ້ງສູງເກີນໄປ ເຮົາອາດເສຍໂອກາດ ກ່ອນຈະໄດ້ເລີ່ມເຈລະຈາ.
ສຸດທ້າຍ ກ່ອນຈະຖາມວ່າ:
“ຄວນເຜື່ອຕໍ່ລອງຈັກເປີເຊັນ?”
ລອງຖາມອີກຄຳຖາມໜຶ່ງກ່ອນ:
👉 “ລາຄາທີ່ຕະຫຼາດມີໂອກາດຍອມຮັບສຳລັບຊັບຂອງເຮົາ ຢູ່ຈຸດໃດ?”
ເມື່ອຮູ້ຈຸດນີ້ແລ້ວ ການກຳນົດລາຄາເຜື່ອຕໍ່ລອງ ຈຶ່ງຈະມີເຫດຜົນຫຼາຍຂຶ້ນ.
#ຕັ້ງລາຄາຂາຍ #ລາຄາອະສັງຫາ #ຕໍ່ລອງລາຄາ #ຂາຍທີ່ດິນ #ຂາຍເຮືອນ #ຄວາມຮູ້ອະສັງຫາ #ເຈົ້າຂອງຊັບ #ລາຄາຕະຫຼາດ #ຊື້ຂາຍອະສັງຫາ #ອະສັງຫາລາວ #ອະສັງຫາວຽງຈັນ #ອັນດາພາຮູ້
