13/10/2026
Achter het verkoopbord
Waargebeurde verhalen uit ons makelaarsleven.
Makelaar in nood…
Rogier had die dag bezichtigingen bij een prachtige oude boerderij. De woning stond net op Funda en er was volop belangstelling. De afspraken stonden redelijk strak achter elkaar. De ene kijker zag zichzelf er al helemaal wonen, de andere zag vooral hoeveel werk er nog moest gebeuren. Rogier liep ondertussen van woonkamer naar schuur, van erfgrens naar bovenverdieping en weer terug.
Er was alleen één probleem. Rogier moest naar het toilet. En niet zo’n beetje ook.
Tijdens de vorige bezichtiging had hij het al voelen aankomen. Eerst nog voorzichtig, maar inmiddels was het uitgegroeid tot een behoorlijk dringende kwestie. Het laatste wat een makelaar wil is naar het toilet gaan in het huis van een opdrachtgever. Maar ja, de natuur bepaalt soms anders. Hij had echt geprobeerd het te negeren, maar zijn buik begon steeds duidelijker aan te geven dat er nu toch echt iets moest gebeuren.
Terwijl hij de laatste kijkers uitliet, stond het zweet hem inmiddels bijna op het voorhoofd. Hij glimlachte vriendelijk, beantwoordde nog een laatste vraag over de perceelgrens en hoopte vooral dat de mensen eindelijk zouden vertrekken.
Gelukkig had hij tussen twee afspraken een kwartiertje vrij. Normaal gesproken niet veel, maar op dat moment voelde het als een geschenk uit de hemel.
Zodra de auto van de kijkers het erf af reed, haastte Rogier zich naar de badkamer boven. Die zou immers als allerlaatste bekeken worden dus dan was er het meeste tijd om nog even een raam open te zetten . Rustig lopen was er nu echt niet meer bij. Hij had inmiddels het punt bereikt waarop wachten simpelweg geen optie meer was.
Hij trok de deur achter zich dicht en haalde het toilet nog maar net op tijd.
Wat een opluchting.
Even bleef hij zitten om bij te komen. Dat was op het nippertje geweest. Hij keek op zijn horloge. Nog twaalf minuten tot de volgende bezichtiging. Niets aan de hand.
Tenminste, dat dacht hij.
Hij stond op, drukte op de spoelknop en wachtte.
Er gebeurde niets.
Nog een keer drukken. Weer niets.
Rogier keek verbaasd naar het toilet. Hij drukte nog een derde keer, nu wat harder, alsof dat verschil zou maken. Maar de stortbak gaf geen krimp.
Toen schoot hem ineens iets te binnen.
De eigenaren hadden verteld dat het water een dezer dagen tijdelijk afgesloten zou worden vanwege onderhoud aan de riolering.
Nee toch?
Hij draaide de kraan van de wastafel open. Geen druppel. De do**he dan? Ook niets.
Het water was echt afgesloten. Wat een paar minuten geleden nog zo dringend naar buiten moest, kon nu met geen mogelijkheid verder.
De opluchting sloeg in één klap om in pure paniek.
Nog elf minuten.
Zijn gedachten schoten alle kanten op. Wat moest hij in hemelsnaam doen? Hij kon die volgende kijkers toch onmogelijk de badkamer laten zien zoals die er nu bij stond? En afbellen omdat hij het toilet niet kon doorspoelen was ook geen optie.
Hij voelde de stress letterlijk door zijn lijf gieren. Zijn keurige witte overhemd begon inmiddels aardig warm aan te voelen.
Er moest water komen. En snel ook.
Buiten bij de boerderij stond gelukkig een grote regenton en ergens in de schuur vond hij een oude emmer. Daarmee moest het lukken. Alleen bleek er op de regenton een stevige deksel te zitten die duidelijk niet van plan was zomaar mee te werken.
Rogier trok, wrikte en vloekte binnensmonds. Hij keek weer op zijn horloge. Iedere seconde telde. Uiteindelijk schoot het deksel los.
Toen hij in de ton keek, werd hij niet direct enthousiast. Het water was troebel en bovenop dreef een flinke laag kroos. Maar veel keuze had hij niet.
Even later liep hij dus in zijn nette broek, witte overhemd en keurige schoenen met een emmer troebel regenwater naar binnen. Voorzichtig richting de badkamer.
Hij kieperde de emmer in de toiletpot en keek hoopvol toe.
Helaas, niet genoeg.
Het grootste probleem was nog altijd niet verdwenen.
Dus kon hij dezelfde route nog een keer afleggen. Trap af, door de woonkamer naar buiten, emmer in de regenton, kroos een beetje aan de kant en weer terug naar boven.
Ondertussen bleef hij maar op zijn horloge kijken. Het leek wel alsof de tijd twee keer zo snel ging.
Ook de tweede emmer bracht niet helemaal het gewenste resultaat. Rogier kon wel door de grond zakken. Daar ging hij weer, met zijn nette schoenen over het erf, zweet op zijn voorhoofd, op zoek naar nog meer regenwater.
Na een paar extra rondjes was het probleem uiteindelijk opgelost. Tenminste, het belangrijkste gedeelte.
De badkamer zelf was smetteloos. Alles glom en het sanitair zag eruit alsof het net was schoongemaakt. Alleen dreven er nu wat stukjes kroos in de toiletpot. Het contrast kon bijna niet groter.
Rogier deed de toiletdeksel dicht. Zo, dat zag er in ieder geval weer normaal uit.
Hij zette het raam wagenwijd open en probeerde met de deur wat frisse lucht naar binnen te krijgen. Hij wapperde nog wat met zijn handen, alsof hij daarmee de laatste sporen van zijn avontuur kon laten verdwijnen.
Terwijl hij nog een laatste keer controleerde of de schade enigszins beperkt was gebleven, ging beneden de bel.
De volgende kijkers.
Hij trok zijn overhemd recht, haalde een paar keer diep adem en liep naar beneden. Met zijn meest professionele glimlach deed hij de deur open.
“Goedemiddag, kom verder!”
Alsof er helemaal niets aan de hand was.
De bezichtiging begon gelukkig beneden. De kijkers namen uitgebreid de tijd voor de woonkamer, stelden vragen over de keuken en wilden daarna ook nog even buiten kijken. Rogier vond het allemaal prima. Wat hem betreft mochten ze de tuin bijzonder uitgebreid bekijken.
Maar uiteindelijk kwam natuurlijk het moment dat ze naar boven wilden.
Rogier nam uitgebreid de tijd voor de slaapkamers. Ineens bleek er opvallend veel te vertellen over het uitzicht, de ruimte en de mogelijkheden voor een inbouwkast. Zelfs de kleinste slaapkamer kreeg meer aandacht dan normaal.
Een prima werkkamer, vertelde Rogier. Of een hobbykamer. Misschien zelfs een mooie kleedkamer.
Maar hoe lang je ook over een slaapkamer praat, uiteindelijk komt toch die ene vraag.
“En daar is de badkamer?”
Rogier kon er niet meer omheen en opende de deur.
De kijkers stapten naar binnen. Voor hen lag een prachtige, smetteloze badkamer. De toiletdeksel was gesloten.
Rogier hield zijn adem even in.
Gelukkig keek niemand in het toilet. Er kwamen wat vragen over het sanitair en de afmetingen. Rogier beantwoordde ze keurig, al had hij nog nooit zo graag gewild dat mensen een badkamer snel weer zouden verlaten.
Aan het einde van de dag sloot Rogier tevreden de boerderij af. Het waren goede bezichtigingen geweest, er was veel belangstelling en dat kleine probleem tussendoor had hij toch maar mooi opgelost.
Toen hij naar zijn auto liep, zag hij ineens een camera aan de gevel hangen. Iets verderop hing er nog één, gericht op het erf.
Precies op de plek waar de regenton stond.
Rogier bleef even staan en keek naar de camera. Daarna naar de regenton.
O nee!
De eigenaren hadden dus gewoon kunnen meekijken hoe hun makelaar in zijn witte overhemd stond te worstelen met het deksel. Hoe hij vervolgens met een emmer vol troebel water naar binnen liep. En hoe hij een paar minuten later weer terugkwam voor de volgende emmer.
En nóg een keer. En nóg een keer.
Misschien hadden ze zelfs iedere keer een melding op hun telefoon gekregen dat er beweging op het erf was.
Rogier stelde zich voor hoe de eigenaren naar hun telefoon hadden gekeken en zagen dat hun makelaar in steeds hoger tempo met emmers regenwater door de tuin rende.
Wat zouden ze gedacht hebben?
Hij besloot er maar niet te lang over na te denken en stapte in zijn auto.
De eigenaren hebben er nooit iets over gezegd.
Rogier trouwens ook niet.
Sommige dingen hoeven nu eenmaal niet in het verkoopverslag!
